"ما در آمار به دنبال بهترين ها هستيم"

   اين حرف يكي از اساتيد دوره ليسانس بود كه مدتها ورد زبون بچه ها شده بود. در عمل و در بسياري از مسائل آماري با چندين روش مختلف مواجهيم و پيدا كردن يك بهترين از بين اين روشها خود يك مساله است.

   اما يك سوال اين است كه چه ملاكهايي براي بدست آوردن بهترين بايد بررسي شود؟ به عنوان مثال در مساله برآورد نقطه اي ملاكهايي مثل "نا اريبي"،"كمترين واريانس داشتن"،"سازگاري" و ... براي يافتن بهترين برآورد در نظر مي گيرند.

   اما بحث من در مورد كلاسي از روشهاي آماري است كه به روشهاي استوار معروفند. همواره و در هر روش آماري مبناي كار بر روي يك مدل اوليه است كه درستي آنرا پذيرفته ايم. به عنوان مثال در رگرسيون مي پذريم كه خطاها مستقل و هم توزيع و داراي توزيع نرمال استاندارند. يك سوال كه اينجا مطرح ميشود اين است كه  روش به كار گرفته شده در تحليل با تخطي از مفروضات اوليه، چه آسيبي مي بيند؟ آيا باز نتايج قابل اعتمادند؟

   به عقیده هابر  یک روش آماری استوار باید برای مدل فرض شده به طور معقولی خوب عمل کند، باید با انحرافهای کوچک از مدل فرض شده آسیب اندکی ببیند و نباید با بعضی انحرافات بزرگتر بطور فاجعه باری آسیب ببیند.

   اين ايده باعث شد كه در اكثر روشهاي آماري جستجو براي روشهايي كه استوارتر هستند، بخشي از مسير يافتن بهترين باشد.

   انشاا.. در اين مورد بيشتر خواهم نوشت.